Δύο ολόκληροι μήνες έχουν περάσει από τη μεγάλη πλημμύρα του Νοεμβρίου που σάρωσε το λεκανοπέδιο της Καλλονής, αφήνοντας πίσω της κατεστραμμένες καλλιέργειες, πλημμυρισμένες κτηνοτροφικές μονάδες και υποδομές που θυμίζουν ακόμα “εμπόλεμη ζώνη”. Κι όμως, για δεκάδες κατοίκους της περιοχής, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει εκείνη τη νύχτα της νεροποντής. Καθημερινά, ρισκάρουν τη ζωή τους για να πάνε στη δουλειά τους, περνώντας από έναν δρόμο που μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή.
Αυτός είναι ο δρόμος μετά το σφαγείο Σελάχα
Το πιο χαρακτηριστικό και ταυτόχρονα πιο επικίνδυνο σημείο βρίσκεται κοντά στον ποταμό Τσικνιά, μετά το σφαγείο Σελάχα, όπου το ανάχωμα κατέρρευσε από την πίεση των νερών. Από τον αγροτικό δρόμο έχει απομείνει ένας στενός διάδρομος, λίγα μόλις εκατοστά πλάτος, από τον οποίο περνούν καθημερινά αγρότες και κτηνοτρόφοι με τα αυτοκίνητά τους, τρακτέρ και αγροτικά μηχανήματα.
Με κίνδυνο της ζωής τους περνούν οι οδηγοί
«Για λίγα εκατοστά δεν πέφτουμε στο κενό»
Οι εικόνες που κατέγραψαν χθες τα Νέα της Λέσβου, έπειτα από έκκληση κατοίκων της Καλλονής, είναι αποκαλυπτικές. Ο δρόμος κρέμεται κυριολεκτικά πάνω από το ποτάμι. Από τη μία πλευρά υπάρχει κάθετο πρανές, από την άλλη το υπόλοιπο του αναχώματος που έχει ήδη υποχωρήσει.
«Για λίγα εκατοστά αν ξεφύγει ο τροχός, πέφτεις στο ποτάμι», λένε όσοι περνούν από εκεί. «Κάθε φορά που μπαίνουμε σε αυτόν τον δρόμο, κάνουμε τον σταυρό μας».
Η κυρία Μαρία, που μαζί με τον σύζυγό της περνούν καθημερινά από το σημείο για να φτάσουν στο σφαγείο τους και στις εκμεταλλεύσεις τους, περιγράφει με αγωνία: «Είστε οι μόνοι που ήρθατε να μας ακούσετε και να δείτε αυτό που περιγράφουμε. Κάθε μέρα περνάμε από εδώ με τον φόβο μέσα μας, παίζουμε τη ζωή μας κορώνα-γράμματα».
Ο σύζυγός της, ο κύριος Αντώνης, θυμάται τη μέρα της πλημμύρας λέγοντας: «Τη ζημιά τη διαπιστώσαμε από την πρώτη στιγμή, μαζί με φίλους κτηνοτρόφους που έχουν εδώ τα ζώα τους. Ειδοποιήσαμε την Περιφέρεια, ανεβάσαμε και βίντεο στο Facebook για να δείξουμε την κατάσταση. Την ίδια μέρα ήρθε ο Περιφερειάρχης με συνεργάτες του, τους είπαμε τα προβλήματα και μας απάντησαν ότι θα δρομολογηθούν άμεσα λύσεις».
Και εδώ άλλες δύο φωτογραφίες που δείχνουν πόσο επικίνδυνη είναι η κατάσταση δεξιά και αριστερά
Δύο μήνες αναμονή
Όμως, όπως λένε οι κάτοικοι, από τότε πέρασαν εβδομάδες χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση.
«Περιμέναμε, πέρασε ο Νοέμβρης, πέρασαν και οι γιορτές και η κατάσταση είναι ακριβώς η ίδια. Τα χώματα είναι φρέσκα, έχουμε συνεχείς βροχοπτώσεις, και υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να υποχωρήσει κι άλλο το ανάχωμα. Αν συμβεί αυτό την ώρα που περνάει αυτοκίνητο, θα θρηνήσουμε ανθρώπινη ζωή», λέει ο κ. Αντώνης.
Ο δρόμος αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος πρόσβασης σε καλλιέργειες και εγκαταστάσεις.
«Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Αν δεν περάσουμε από εδώ, δεν μπορούμε να πάμε στη δουλειά μας. Κι όμως, κανείς δεν φαίνεται να καταλαβαίνει πόσο επικίνδυνο είναι αυτό που ζούμε κάθε μέρα», προσθέτει.
Οι κάτοικοι ζητούν έστω προσωρινά μέτρα: Λίγα μπάζα, μια στοιχειώδη ενίσχυση, μια πρόχειρη προστασία μέχρι να γίνει μεγάλο έργο.
«Ζητάμε να μην σκοτωθεί άνθρωπος. Όλοι ξέρουν την κατάσταση, όλοι την έχουν δει. Αν γίνει ατύχημα, κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι δεν ήξερε», τονίζουν.
Τα έργα των 340.000 ευρώ και τα ερωτήματα
Οι εργασίες στον ποταμό Τσικνιά είναι αρμοδιότητα της Περιφέρειας. Αυτή την περίοδο, όπως έγραψαν τα “Νέα της Λέσβου” στο φύλλο της Τρίτης, εκτελείται έργο ύψους 340.000 ευρώ μέσω της Αναπτυξιακής Εταιρείας της Περιφέρειας, με αρμόδιο τον Διευθύνοντα Σύμβουλο Δημήτρη Ακριώτη. Όπως ο ίδιος μας είχε αναφέρει, έχουν ήδη υλοποιηθεί εργασίες ύψους περίπου 80.000 ευρώ!
Ωστόσο, αυτή η πληροφορία προκαλεί απορία και αγανάκτηση στους κατοίκους της περιοχής.
«Πού έγιναν αυτά τα έργα;», ρωτούν για να προσθέσουν: «Αν είχαν ξεκινήσει από κάπου, έπρεπε να ξεκινήσουν από εδώ, που είναι το πιο επικίνδυνο σημείο. Εδώ κινδυνεύουν άνθρωποι κάθε μέρα».
Σήμερα, δύο μήνες μετά τη θεομηνία, το λεκανοπέδιο της Καλλονής εξακολουθεί να μετρά πληγές. Και στον δρόμο δίπλα στον Τσικνιά, κάθε διαδρομή είναι μια μικρή δοκιμασία επιβίωσης. Οι κάτοικοι δεν ζητούν πολυτέλειες αλλά το αυτονόητο, να μπορούν να πάνε στη δουλειά τους χωρίς να φοβούνται ότι μπορεί να μην επιστρέψουν ποτέ.
