Θα μπορούσε να είναι σενάριο από ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Ο άνθρωπος που επιστρέφει στη γενέτειρά του, γεμάτος ιδέες, ευαισθησίες και διάθεση να συμβάλει σε έναν καλύτερο τόπο, αλλά τελικά βρίσκεται αντιμέτωπος με την καχυποψία, τη σιωπή και τις αντιδράσεις μιας κλειστής κοινωνίας.
Κι όμως, αυτή η ιστορία δεν είναι κινηματογραφική. Εκτυλίσσεται τα τελευταία χρόνια στην Αγιάσο και πρωταγωνιστής της είναι ένας άνθρωπος που αποφάσισε να επαναπατριστεί και να ζήσει μόνιμα στο χωριό του. Ο Ηλίας Ψυρούκης από την πρώτη στιγμή, πήρε δημόσια θέση για ζητήματα κακομεταχείρισης ζώων, είτε επρόκειτο για άρρωστα πρόβατα που κυκλοφορούσαν μέσα στο χωριό είτε για τις συνθήκες διεξαγωγής ιπποδρομιών και τη μεταχείριση των αλόγων.
Η στάση του δεν περιορίστηκε σε συζητήσεις και διαμαρτυρίες. Προχώρησε σε καταγγελίες προς τις αρμόδιες υπηρεσίες, με αποτέλεσμα να κινηθούν διαδικασίες και διώξεις σε βάρος ιδιοκτητών ζώων για παραβίαση των κανόνων ευζωίας.
Ωστόσο, αντί η υπόθεση να οδηγήσει σε έναν ουσιαστικό διάλογο για τη βελτίωση των συνθηκών και τον εκσυγχρονισμό αντιλήψεων και πρακτικών, φαίνεται πως άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου. Ο ίδιος βρήκε τουλάχιστον δύο φορές σπασμένο το παρμπρίζ του αυτοκινήτου του, ενώ χθες το όχημά του καταστράφηκε ολοσχερώς από φωτιά.
Το περιστατικό εκλαμβάνεται ως ένα σαφές μήνυμα εκφοβισμού προς έναν άνθρωπο που επέλεξε να μη σιωπήσει και να συνεχίσει να ασχολείται με ζητήματα προστασίας των ζώων. Εικόνες και πρακτικές που παραπέμπουν σε άλλες εποχές, τότε που κυριαρχούσε ο νόμος του ισχυρού και της μαγκούρας αντί του διαλόγου, της συνεννόησης και του σεβασμού στη διαφορετική άποψη.
Σε κάθε περίπτωση, τέτοιες συμπεριφορές δεν εκφράζουν την κοινωνία της Αγιάσου στο σύνολό της. Αντίθετα, αποτελούν τη στάση μιας μικρής μειοψηφίας. Πολλοί κάτοικοι, ακόμη και όσοι αποφεύγουν δημόσια να τοποθετηθούν για να μην έρθουν σε σύγκρουση μέσα σε μια κλειστή κοινωνία, αναγνωρίζουν ότι η προστασία των ζώων και η τήρηση κανόνων ευζωίας δεν μπορεί να θεωρούνται εχθρική πράξη.
Ακόμη και πολίτες που διαφωνούν με ακραίες προσεγγίσεις, όπως η πλήρης κατάργηση των αλόγων από τα πανηγύρια ή οι συνεχείς καταγγελίες, παραδέχονται ότι ο σεβασμός στα ζώα αποτελεί ζήτημα πολιτισμού και όχι προσωπικής αντιπαράθεσης.
Το ζητούμενο πλέον είναι εκτός απο τη διαλεύκανση της υπόθεσης της πυρκαγιάς, αν μια τοπική κοινωνία μπορεί να συζητά, να διαφωνεί και να εξελίσσεται χωρίς φόβο, απειλές και πρακτικές εκφοβισμού.
