Δημ.Σχολείο Λουτρόπολης Θερμής:Στέλιος Ανδριώτης:Μεγαλώνοντας με ιστορίες θαλασσινών

Στέλιος Ανδριώτης : Μεγαλώνοντας με ιστορίες  θαλασσινών
– Η ιστορία των περίφημων
γκιργκιράδων της Θερμής
μέσα από τη ματιά ενός  εγγονού τους
………………………………………………………………………………
@ Η θάλασσα ήταν στο αίμα της οικογένειάς μου εδώ και πολλές γενιές.
Θαλασσινοί πάππου προς πάππου όργωναν τις θάλασσες έχοντας ορμητήριο
την Άνδρο  ζώντας απ΄ τις καλάδες που έβγαζαν.   Μέχρι που
αναγκάστηκαν τον  καιρό της Τουρκοκρατίας να φύγουν, γιατί έπεσαν στη
δυσμένεια ενός τούρκου του νησιού. Μετακόμισαν στο Αϊβαλί. Eκεί δεν
κινδύνευαν καθώς το πάνω χέρι το  είχαν οι Έλληνες.
……………………………………………………………………
@ Όμως κι εκεί δεν  έμελλε να ριζώσουν. Έφυγαν το 1922 και πέρασαν στη
Θερμή της Λέσβου, που έγινε η νέα πατρίδα τους. Με τις ιστορίες αυτών
των ανθρώπων μεγάλωσα. Πριν  πάω στο σχολείο ήξερα τι είναι το
παραγάδι, η συρτή, τα αφρόψαρα, οι γκιργκιράδες, η καλάδα, η  σαντάλα,
οι λαμπαδόροι , ο μπαλουχανάς, τι σημαίνει μπαλιγάρω, και  τόσα άλλα.
……………………………………………………………..
@ Σήμερα τα πλεούμενα των Ανδριώτηδων δεν υπάρχουν πια  και η παράδοση
της οικογένειας στη θάλασσα έσβησε. Έμειναν όμως οι αναμνήσεις τους,
που έρχονται στο νου ιδίως τα καλοκαίρια, όταν  πηγαίνουμε για μπάνιο.
…………………………………………………………………
@ Όταν διαλέγουμε τις ακτές  απ΄ την Θερμή μέχρι τα Τουκμάκια
σκέφτομαι πως σ΄αυτά τα νερά καλάριζαν όλη μέρα. Από εκεί   κοιτάζω
απέναντι τις ακτές της Μικρασίας και μού έρχεται στο νου η ιστορία με
τον θρυλικό Τσάκιτζη, που έδιωξε έναν  Τούρκο νταή, που δεν   άφηνε
τους προπαππούδες μου  να ψαρέψουν.
………………………………………………………………..
@ Όταν πάμε στο Μόλυβο θυμάμαι που πιάσανε εκεί 22 τόνους παλαμίδες.
Σαν κατέβηκαν στο  λιμάνι της Μυτιλήνης μαζεύτηκε κόσμος  και κοσμάκης
και  χάζευε αποσβολωμένος. Τότε  μοιράσανε  2 τόνους ψάρια στους
φτωχούς    για ψυχικό.
…………………………………………………………………
@ Αναμνήσεις πολλές, που σκάνε σαν τα κύματα ! Εκείνο όμως που με
αναστατώνει πιο πολύ είναι όταν ανεβαίνουμε στη Σκάλα Μιστεγνών. Εκεί
αποβιβάστηκε η οικογένεια του προπάππου μου, όταν ήρθαν πρόσφυγες το
1922.
………………………………………………………………………
@ Κάποιες φορές  που πάω εκεί  τυχαίνει να δω σωσίβια προσφύγων και
βάρκες , που έχουν τσακιστεί στα βράχια της ακτής. Στέκομαι και τα
χαζεύω και θυμάμαι πώς έφτασαν στο νησί το 1922 οι δικοί μου.  Και
τότε συλλογιέμαι : Και σήμερα και τότε ίδια  τα βάσανα ,  όσων  δεν
έχουνε  στον ήλιο μοίρα.
# Συνοπτική μορφή του διηγήματος του μαθητή. που βραβεύτηκε πρόσφατα
σε πανελλαδικό λογοτεχνικό διαγωνισμό.